Taniec towarzyszył ludziom od wielu wieków, pierwsze wzmianki o tym sposobie wyrażania emocji możemy znaleźć w Starym Testamencie. Ówczesnym ludziom służył głównie do świętowania wydarzeń radosnych i szczęśliwych, jak się dowiadujemy, taniec był powszechnie akceptowaną formą wyrażania pozytywnych emocji. Tańczono podczas takich radosnych chwil, jak szczęśliwy powrót wojowników z wojny, narodziny dziecka, ślub czy cudowne ozdrowienie.
Była to forma wdzięczności, jaką chciano okazać Bogu za jego przychylność i pomyślność. Tańcem upamiętniano wszystkie święta publiczne i uroczystości, co wiązało się również z wychwalaniem imienia Boga Jahwe. W Starym Testamencie spisane są psalmy, których autorem był Dawid. To właśnie on też tańczył przed Arką Przymierza, co jego własna żona uznała za niewłaściwe, za co została surowo ukarana przez Boga i nie mogła mieć dzieci.
To właśnie świadczy o tym, że nawet sam Bóg uznawał taniec za coś pożytecznego, radosnego i bardzo potrzebnego ludziom. W Starym Testamencie wspomina się również o oddawaniu czci poprzez taniec bogom i bożkom pogańskim np. pod górą Synaj podczas buntu.